“Vertrouw op de HEERE met heel uw hart en steun op uw eigen inzicht niet.”
— Spreuken 3:5
Er was een tijd in mijn leven waarin ik dacht dat ik alles zelf moest dragen. Mijn zorgen, mijn fouten, mijn toekomst. Ik probeerde sterk te zijn, door te gaan, niet te voelen. Maar hoe harder ik mijn leven probeerde vast te houden, hoe leger ik mij vanbinnen voelde.
In mijn geloofsleven heb ik langzaam geleerd dat God mij nooit heeft gevraagd om alles zelf te kunnen. Hij vraagt mij niet om perfect te zijn, maar om eerlijk te zijn. Niet om controle, maar om overgave.
Elke dag opnieuw merk ik hoe snel ik weer terugval in oude patronen: zelf oplossen, zelf dragen, zelf weten hoe het moet. En elke dag opnieuw word ik uitgenodigd om dat los te laten. Om te bidden, soms met woorden, soms alleen met een zucht. Om te zeggen: “Heer, ik weet het even niet. Wilt U leiden?”
Wat mij raakt, is dat God mij niet afwijst in mijn zwakheid. Juist daar komt Hij dichtbij. In de stilte. In het moment dat ik toegeef dat ik het niet red. Dan ervaar ik dat Zijn genade geen theorie is, maar iets levends. Iets dat mij opricht wanneer ik struikel.
Ik geloof steeds meer dat christen-zijn niet gaat over het perfecte leven, maar over een leven in relatie. Wandelen met God, ook als ik twijfel. Vertrouwen, ook als ik bang ben. Blijven komen, ook als ik me schaam.
Vandaag kies ik er opnieuw voor om mijn dag in Gods handen te leggen. Niet omdat ik alles begrijp, maar omdat ik Hem vertrouw. En dat vertrouwen geeft mij rust. Niet altijd vrede zonder strijd, maar wel hoop die blijft.
Gebed
Heer, leer mij U te vertrouwen wanneer ik het overzicht verlies.
Help mij los te laten wat ik krampachtig vasthoud.
Vul mijn hart met Uw vrede en leid mij stap voor stap.
Amen.
Geef een reactie