Er zijn momenten waarop ik merk dat mijn geloof stiller wordt. Niet weg, maar minder uitgesproken. Gebeden zonder duidelijke woorden. Bijbelteksten die ik lees zonder dat ze meteen iets losmaken. Vroeger maakte dat mij onzeker. Nu leer ik dat ook dit bij geloven hoort.
Ik heb ontdekt dat God niet alleen aanwezig is in duidelijke antwoorden, maar ook in het wachten. In het niet-weten. In de ruimte waarin vragen blijven liggen. Het vraagt moed om daar niet van weg te lopen, maar te blijven staan. Toch merk ik dat juist daar iets verdiept: mijn vertrouwen wordt minder afhankelijk van gevoel en meer geworteld in trouw.
Soms zou ik willen dat God sneller sprak, duidelijker leidde, tastbaarder aanwezig was. Maar steeds vaker besef ik dat Hij mij leert volhouden. Niet door alles uit te leggen, maar door bij mij te blijven. Zijn nabijheid is geen beloning voor sterk geloof, maar een belofte voor ieder die blijft komen.
Wat mij hoop geeft, is dat Jezus zelf momenten van stilte en verlatenheid kende. Dat Hij weet hoe het is om te bidden zonder onmiddellijk antwoord. Daardoor durf ik mijn eigen stilte niet langer als falen te zien, maar als een plek waar God mij draagt, ook als ik Hem even niet hoor.
Vandaag kies ik ervoor om te blijven. Te blijven bidden, te blijven vertrouwen, te blijven hopen. Niet omdat ik alles begrijp, maar omdat ik geloof dat God trouw is — ook in de stilte.
Gebed
Heer God,
leer mij vertrouwen wanneer antwoorden uitblijven.
Help mij vol te houden wanneer mijn geloof stil aanvoelt.
Wees dicht bij mij, ook wanneer ik U niet duidelijk ervaar.
Dank U dat Uw trouw groter is dan mijn twijfel.
Amen.
Geef een reactie