Soms verwacht ik God vooral in bijzondere momenten. In diepe gebeden, duidelijke antwoorden of sterke gevoelens. Maar steeds vaker ontdek ik dat Hij mij juist ontmoet in het gewone. In een rustige ochtend, een korte wandeling, een gedachte die plots tot mij komt. Niet groots, maar trouw.
Ik merk hoe snel ik mezelf voorbij kan lopen. Mijn dagen vullen, mijn hoofd vol plannen, mijn hart onrustig. En toch is God daar. Niet wachtend tot ik tijd maak, maar al aanwezig. Hij vraagt geen perfecte aandacht, alleen een geopend hart.
In mijn geloof leer ik dat dragen niet betekent dat alles licht voelt. Het betekent dat ik niet alleen hoef te gaan. Ook wanneer ik twijfel, ook wanneer ik weinig voel, ook wanneer mijn geloof vooral bestaat uit blijven komen. Juist dan ervaar ik dat Zijn nabijheid niet afhangt van mijn beleving, maar van Zijn belofte.
Wat mij raakt, is dat God niet moe wordt van mijn herhaling. Van mijn steeds terugkerende zorgen, mijn gebeden die op elkaar lijken. Elke keer opnieuw nodigt Hij mij uit: leg het maar bij Mij. En elke keer opnieuw merk ik dat mijn hart iets rustiger wordt.
Vandaag wil ik opnieuw kiezen voor aandacht. Niet voor alles tegelijk, maar voor Hem. Voor vertrouwen in het kleine. Want misschien is dat wel waar geloof echt groeit: niet in het spectaculaire, maar in het dagelijks trouw blijven.
Gebed
Heer God,
dank U dat U mij draagt, ook in het gewone van elke dag.
Help mij Uw aanwezigheid te herkennen
in de kleine momenten en stille uren.
Leer mij vertrouwen, ook wanneer ik weinig voel,
en rusten in Uw trouw.
Amen.
Geef een reactie