Soms merk ik hoe gemakkelijk het is om dingen verborgen te houden. Gedachten die ik liever niet uitspreek, worstelingen die ik voor mezelf probeer te dragen. Naar buiten toe lijkt alles misschien rustig, maar vanbinnen kan het onrustig zijn. Toch weet ik: God ziet mij volledig — en juist dat geeft hoop.
In mijn geloof leer ik dat God mij niet roept tot een leven zonder strijd, maar tot een leven in het licht. Dat licht legt niet bloot om te beschamen, maar om te genezen. Wanneer ik durf te erkennen wat mij bezighoudt, wanneer ik eerlijk word in gebed, ontstaat er ruimte. Ruimte voor vergeving. Ruimte voor groei.
Ik ontdek steeds opnieuw dat ik God niet hoef te overtuigen van mijn oprechtheid. Hij kent mijn hart al. Hij weet waar ik struikel, waar ik twijfel en waar ik verlang naar verandering. En toch blijft Zijn uitnodiging klinken: kom dichterbij.
Wat mij raakt, is dat Jezus niet wacht tot ik alles op orde heb. Hij komt mij tegemoet, precies daar waar ik ben. In mijn onvolmaaktheid, in mijn zoeken. Zijn genade is geen eindpunt, maar een begin. Een nieuw begin, elke dag opnieuw.
Christen-zijn betekent voor mij steeds meer: durven wandelen, ook als de weg niet duidelijk is. Vertrouwen, ook wanneer ik het licht nog niet zie. Weten dat ik nooit alleen ga, omdat God naast mij blijft lopen.
Vandaag kies ik ervoor om mij niet terug te trekken, maar open te blijven. Om mijn hart niet te verharden, maar te richten op Hem. Want in Zijn licht vind ik geen oordeel, maar leven.
Gebed
Heer God,
dank U dat ik in Uw licht mag leven, ook met alles wat nog onvolmaakt is.
Geef mij de moed om eerlijk te zijn, naar U en naar mezelf.
Leer mij te vertrouwen wanneer de weg onduidelijk is
en mij vast te houden aan Uw genade wanneer ik struikel.
Blijf dicht bij mij, elke stap die ik zet.
Amen.
Geef een reactie